Ze względu na funkcję kominy możemy podzielić na:

– dymowe – służą do odprowadzenia spalin od palenisk opalanych paliwem stałym; spaliny zawierają poza tlenkami gazowymi również pył i sadzę oraz parę wodną;

– spalinowe – służą do odprowadzenia spalin z palenisk gazowych i opalanych paliwem płynnym;

– wentylacyjne – nawiewne i wywiewne, służą do dostarczania powietrza koniecznego w procesie spalania oraz wymiany zużytego powietrza w pomieszczeniu.

Ze względu na charakter pracy kominy można podzielić na:

– komin w mokrym trybie pracy – wykorzystywany w niskotemperaturowych, gazowych kotłach c.o., kotłach kondensacyjnych, gdzie temp. spalin zawarta jest w przedziale 80°C-160°C;

– komin w suchym trybie pracy – wykorzystywany w paleniskach na paliwo stałe, gdzie temperatura spalin wyższa jest niż 160°C;

– komin pracujący w nadciśnieniu – gdy ciśnienie wewnątrz komina jest wyższe od ciśnienia zewnętrznego (atmosferycznego); są to kominy w paleniskach z palnikami nadmuchowymi;

– komin pracujący w podciśnieniu – gdy ciśnienie wewnątrz komina jest niższe od atmosferycznego, tzw. komin pracujący grawitacyjne.

Do podstawowych zadań instalacji kominowych należy:

– odprowadzenie spalin z paleniska na zewnątrz do atmosfery,

– dostarczenie z zewnątrz powietrza potrzebnego w procesie spalania,

– wymiana zużytego powietrza w pomieszczeniu.

Dla zapewnienia prawidłowego działania palenisk komin powinien posiadać minimalny ciąg kominowy, określony przez producenta urządzenia grzewczego. Dla kotłów gazowych z palnikiem atmosferycznym przewody kominowe należy dobierać w sposób zapewniający w trakcie pracy urządzenia  podciśnienie w kominie w przedziale 10-15 Pa.

Efektywna długość komina to – w przypadku kominów dymowego i spalinowego – odległość od paleniska do jego wylotu, natomiast w przypadku komina wentylacyjnego – odległość od miejsca włączenia wentylacji do wylotu. Długość komina w istniejących budynkach determinowana jest w sposób określony w PN-89/B-10425.

Wymagania konstrukcyjne stawiane systemom kominowym:

Materiały użyte do konstruowania obudów kominowych powinny:

– być niepalne, posiadać odporność ogniową co najmniej 60 min.;

– w przypadku przewodów spalinowych ich powierzchnia wewnętrzna musi być gładka i odporna na destrukcyjne działanie spalin;

– zapewniać kominowi szczelność, gazoprzepuszczalność przy nadciśnieniu statycznym 40 Pa wewnątrz komina nie powinna przekroczyć wielkości 0,003 m3/s x m2;

– być dopuszczone do stosowania w budownictwie w zakresie sanitarnym.

Rozwiązania konstrukcyjne kominów powinny przeciwdziałać zawilgoceniu na całej ich długości.

Przekrój przewodów dymowych i spalinowych powinien być dostosowany do obciążenia cieplnego pochodzącego od urządzeń grzewczych. Na całej długości przewodów nie powinno występować zmniejszenie ich przekroju.

Stosowanie zbiorczych przewodów wentylacyjnych, spalinowych i dymowych z przykanalikami jest zabronione. Dopuszcza się jednak stosowanie zbiorczych systemów powietrzno-spalinowych przystosowanych do pracy z urządzeniami z zamkniętą komorą spalania, wyposażonymi w zabezpieczenie przed zanikiem ciągu kominowego.

Kominy powinny być skonstruowane w taki sposób, aby istniał dostęp do okresowego czyszczenia i kontroli w trakcie eksploatacji.

W przypadku zmiany funkcji komina (np. z wentylacyjnego na spalinowy) należy dostosować przekrój komina do nowych warunków i zabezpieczyć przed kondensatem.

Wnętrze komina powinno mieć gładką powierzchnię, tak by straty ciągu powodowane tarciem i osadzaniem się nagaru były jak najmniejsze.

Kominy używane sezonowo muszą mieć wyloty zabezpieczone łatwo demontowalną siatką odporną na korozję, nie dopuszczającą do zakładania gniazd przez ptaki.

W przypadku specjalnych konstrukcji systemów powietrzno-spalinowych SPS:

– dopuszcza się pobór powietrza do spalania oraz odprowadzenie spalin przez ścianę budynku wielorodzinnego tylko od urządzeń gazowych z zamkniętą komorą spalania o mocy nie większej niż 5 kW;

– w budynkach jednorodzinnych wolnostojących, zagrodowych i rekreacji indywidualnej dopuszcza się pobór powietrza i odprowadzenie spalin z urządzeń z zamkniętą komorą spalania o mocy nie większej niż 21 kW (dotyczy to rodzaju budynków jednorodzinnych zdefiniowanych w art. 3 ust 2a ustawy Prawo budowlane);

– w budynkach produkcyjnych i magazynowych oraz halach sportowych i widowiskowych nie ogranicza się nominalnej mocy cieplnej urządzeń z zamkniętą komorą spalania, stawia się natomiast inne ograniczenia – odległość wylotu spalin powinna wynosić min. 3 m od poziomu terenu; minimum 8 m od granicy działki budowlanej; minimum 12 m od ściany z oknami innego budynku.

Odprowadzanie spalin przez ścianę budynku z urządzeń zasilanych paliwami płynnymi lub stałymi jest niedopuszczalne.

Wymagania szczegółowe dla kominów wszystkich typów.

Komin powinien być wyposażony w następujące elementy:

– otwór wyczystny, umieszczony poniżej podłączenia czopucha lub nad dnem komina – dolna krawędź otworu wyczystnego usytuowanego w pomieszczeniu, w którym znajduje się urządzenie grzewcze, powinna znajdować się 30 cm nad podłogą; otwór wyczystny powinien być szczelnie zamknięty zabezpieczeniem wykonanym z niepalnego materiału;

– w częściach skośnych komina (w przypadkach odchylenia od pionu) powinny być wykonane otwory rewizyjne, a krawędzie w miejscach przejścia lica pionowego w skośne powinno być zabezpieczone przed obtłukiwaniem;

– w stopie komina powinien znajdować się odstojnik kondensatu wraz z odprowadzeniem skroplin na zewnątrz;

– połączenia elementów użytych do budowy komina muszą być szczelne w zakresie maksymalnego ciśnienia spalin; niedopuszczalne jest wykonywanie połączeń elementów w stropach.

Komin w sposób ciągły powinien być prowadzony od fundamentu aż do wylotu ponad dach. Niedopuszczalnym i karygodnym jest budowanie komina w odcinkach od stropu do stropu.

Kominy w miarę możliwości powinny być prowadzone pionowo, dopuszcza się odchylenia od pionu nie więcej niż o 30° i na odcinku nie dłuższym niż 2,0 m.

Kominy umieszczone w zewnętrznych ścianach budynku oraz na zewnątrz budynku powinny być dodatkowo izolowane termicznie.

Kominy z przewodami o przekroju większym niż 0,075 m2 powinny być wydzielone z konstrukcji budynku.

Nie powinno się instalować na kominach i ścianach kominowych żadnych urządzeń technicznych i sanitarnych, nie stanowiących wyposażenia komina, np. grzejników wody.

Wprowadzanie przewodów wentylujących pomieszczeń łazienkowych do przewodów dymowych i spalinowych oraz do przewodów wentylacyjnych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jest zabronione.